اگر تنها ترین تنها شوم

باز هم خدا هست...

گفتي:
.:: از رحمت خدا نا اميد نشيد(زمر/53) ::.
گفتم: هيشكي نمي‌دونه تو دلم چي مي‌گذره
گفتي:
.:: خدا حائل هست بين انسان و قلبش! (انفال/24 ) ::.
گفتم: غير از تو كسي رو ندارم
گفتي:
.:: ما از رگ گردن به انسان نزديك‌تريم (ق/16 ) ::.
گفتم: ولي انگار اصلا منو فراموش كردي!
گفتي:
.:: منو ياد كنيد تا ياد شما باشم (بقره/152) ::.
گفتم: تا كي بايد صبر كرد؟
گفتي:
.:: تو چه مي‌دوني! شايد موعدش نزديك باشه (احزاب/63) ::.
گفتم: تو بزرگي و نزديكت براي منِ كوچيك خيلي دوره

تا اون موقع چيكار كنم؟
گفتي:
.:: كارايي كه بهت گفتم انجام بده
و صبر كن تا خدا خودش حكم كنه (يونس/109) ::
گفتم:! تو خدايي و صبور!
من بنده‌ات هستم و ظرف صبرم كوچيك... يه اشاره‌ کنی تمومه!
گفتي:
.:: شايد چيزي كه تو دوست داري، به صلاحت نباشه (بقره/216) ::.
گفتم: انا عبدك الضعيف الذليل... اصلا چطور دلت مياد؟
گفتي :
.:: خدا نسبت به همه‌ي مردم - نسبت به همه - مهربونه (بقره/143) ::.
گفتم: دلم گرفته
گفتي:
.:: (مردم به چي دلخوش كردن؟!) بايد به فضل و رحمت خدا شاد بود ::.
گفتم: اصلا بي‌خيال! توكلت علي الله
گفتي:
.:: خدا اونايي رو كه توكل مي‌كنن دوست داره (آل عمران/159) ::.
گفتم: خيلي چاكريم! قربونت برم خدا جون
ولی این بار، انگار گفتي: حواست رو خوب جمع كن! يادت باشه كه:
و من الناس من يعبد الله علي حرف فان اصابه خير اطمأن به و ان اصابته فتنة
انقلب علي وجهه خسر الدنيا و الآخره
.:: بعضي از مردم خدا رو فقط به زبون عبادت مي‌كنن.
اگه خيري بهشون برسه، امن و آرامش پيدا مي‌كنن
و اگه بلايي سرشون بياد تا امتحان شن، رو گردون میشن ::.

 

 

خدایا وقتی در کوره راههای سر گردانی گمشده خویش بودم و در جستجوی تو سرگشته و حیران آنکه در بن بست هر کوچه تردید دستم را می گرفت تو بودی

از کوچه های حادثه به آرامی می گذرم ، با دستهایم چشمانم را محو می کنم تا ببینم آن کوچه بن بست تنهایی عشق را...

بی کس و تنها ماندی ! جواب صفحه های سفیدت را چه دهم که من نیز بی وفایی را از زمانه آموختم.

می دانم دلت آنقدر بزرگ و دریایی است که مرهم زخم های بی کس ام باقی بمانی و یک امشب دیگر را با من تا سحرگاهان همنوا شوی.

به سراغت نیامدم چون روح باران زده شیدای روزهای آشنایی گرفتار تگرگی بی پایان شد و اینگونه سیلا‌ب عشق در مسیر طغیان آمال و آرزوهایم تبدیل به سرابی شد.

نبودی تا ببینی که چگونه غزل در تاب یاسمن تب کرد و تا صبح نالید ، نبودی تا ببینی که آسمان چه بی قرار و معصومانه اشک می ریخت و تن سرد مرا نوازش می کرد ، نبودی تا ببینی که چگونه چشمانم در انتظارت ماند و نیامدی...

تو خود گفتی که دنیا فدای تو و چشمانت ، تو خود گفتی آبیِِِ آرامشِ دریا فدای نگاهت ، تو خود گفتی سرخی آتشین شقایق ها فدای قلب کوچکت...

حالا‌ از آن حرفهای رنگین اثری نیست و تمام آبی ها و قرمزها برایم رنگ باخته اند ، از تو نیز به خاطر دو رنگ بودنت شکوه ای ندارم ، چون دیگر دنیا برای من بی رنگ است!

و اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم! می خواهم ترکت کنم و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم . شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی.